Op 15 december 2000 organiseerde de vereniging GBG in het Omroepmuseum te Hilversum een conferentie over het hoorspel. Het woord hoorspel wakkert bij veel veertigplussers nostalgische 'auditieve' herinneringen aan: jeugdsentiment, namen als Paul Vlaanderen, de familie Doorsnee of nog langer geleden: Ome Keesje.
De allereerste vraag daarbij is of het hoorspel (of radiodrama, zoals men tegenwoordig liever zegt) sinds de jaren zestig niet verder ontwikkeld is dan die herinnering van de oudere generatie.
Op welke zenders en op welke tijdstippen kan men eigenlijk nog naar hoorspel of radiodrama luisteren? Is het hoorspel een obscuur verschijnsel geworden? En is de onduidelijke programmering een gevolg of juist een oorzaak ervan?
De derde kwestie betrof vraag en aanbod: wordt er minder naar hoorspelen geluisterd omdat er weinig worden uitgezonden (en op onduidelijke en onregelmatige tijdstippen) of interesseert de luisteraar er zich gewoon niet meer voor?
De vierde vraag was of er (omroep)politieke beweegredenen zijn om het hoorspel te bestempelen als achterhaald en het (laten) maken en uitzenden ervan bij de omroepen een lage prioriteit te geven, of is het een kwestie van geld?
Deze en andere vragen stonden centraal tijdens de Najaarsconferentie van GBG.
LEZINGEN
De uitvinding van de hoorspeltraditie in Nederland - Huub Wijfjes
Pleidooi voor een radio van de verbeelding - Peter te Nuyl
Over de geschiedenis van de laatste 25 jaar - Justine Paauw
Over ontwikkelingen op scenaristisch gebied - Hans van Hechten
Over de technische ontwikkeling - Leo Knikman
Discussie o.l.v. dagvoorzitter Frank van Vree. In het panel hadden zitting: Rudi van Meurs, Allard Schröder, Jet van Boxtel en eventuele anderen. In deze slotdiscussie werd getracht uit te maken of er nog een toekomst voor deze vorm van radio bestaat.
|